Welkom bij Free Opinion Venezuela

De berichtgeving in de Nederlandse kranten over Venezuela is nogal erg mager en berust vaak niet op exacte gegevens. Free Opinion Venezuela wil hier iets aan veranderen door de recente ontwikkelingen te volgen in Venezuela. Dat Hugo Chavez en zijn regering er niet altijd goed van af komt ligt meer aan hun optreden, dan aan iets anders. "De comments worden gemodereerd"

La información sobre Venezuela en los periódicos holandeses es mediocre y no siempre está basada en hechos reales. Free Opinion Venezuela quiere hacer un cambio con respecto a esto siguiendo el desarrollo de los acontecimientos en Venezuela. El hecho de que Hugo Chávez y su Gobierno se encuentren en una posición comprometedora se debe más que nada a sus acciones y no a otra razón. ''Los comentarios seran moderados previamente''.
Groet
Alpha

woensdag 13 januari 2010

Een Tijdbom

Een paar dagen geleden kreeg ik een artikel opgestuurd uit de Semana.com
Het is een zeer interessant artikel en geeft een kijk op wie is Chavez en komt er bijv. oorlog met Colombia of met Amerika. Voor een ieder die iets meer wilt weten is het een must, het is een groot artikel, maar interessant en leest daardoor gemakkelijk weg.
Nu was het voor mij even onmogelijk om (tijdgebrek) om het artikel te vertalen. En het artikel in het Spaans op het blog te zetten daar voelde ik niet veel voor. Tot mijn verrassing kreeg ik het artikel opnieuw opgestuurd en compleet vertaald. Mijn dank hiervoor!

In het Spaans het volledige artikel.

Een Tijdbom

Elke keer wordt er vaker gepraat over een mogelijke oorlog met Venezuela. Hoe komen we aan dergelijke dwaze gedachten?

Oorlog met Venezuela? Tot voor kort werd deze gedachte voor absurd gehouden door elke willekeurige Colombiaan. Een gewapend conflict met een broederland waarmee met een commerciële en historische banden heeft die teruggaan tot te afhankelijkheid , is te zot voor woorden. Toch aan het het begin van 2010 begint deze onmogelijkheid onderwerp van discussie te worden. En zonder dat men in het bijzonder weet waarom, is men de laatste maanden meer en meer over oorlog aan het praten. Het thema werd al onder handen genomen door columnisten als Enrique Santos, León Valencia, Alejandro Reyes, Alejandro Gaviria en Saúl Hernández . En dat is zonder Jaime Bayly en zijn oudejaars avondprogramma te noemen die niet uitsloot dat er een oorlogsperiode uitbreekt dit jaar, voorspeld uit het het feit dat volgens Alejandro Gaviria, de prestigieuze Noord Amerikaanse journalist Jon Lee Anderson tot die conclusie kwam na een gesprekje met Hugo Chávez .

In Colombia is men het er niet overeens hoe men aan dergelijke flauwekul komt. De interpretaties over het thema lopen uiteen. Sommigen menen dat Hugo Chávez een paranoïde met achtervolgingswaan is. Anderen denken dat het een megalomaan met grootheidswaan is. En een derde interpretatie steekt het op het creëren van een anti Colombiaans retoriek als rookgordijn om de Venezolanen af te leiden van de enorme problemen die de Bolivariaanse revolutie op dit moment produceert.

Dit laatste argument waarmee de meesten in Colombia schermen, moet je maar helemaal terzijde leggen. Het laatste waar de Venezolanen die geen melk, eieren, licht water, veiligheid in de straten hebben, nog gebrek aan hebben is een oorlog met het buitenland. Aldus oordeelde de oud-minister van buitenlandse zaken van Venezuela Simón Alberto Consalvi categorisch in een kranten artikel in El Espectador van afgelopen woensdag. Juist integendeel, voegt hij er aan toe ,dat de constante bedreigingen met oorlog van Chávez en om zijn mooie Sukhoi jachtbommenwerpers en ander materiaal van dat soort in te zetten, zijn prestige-verlies vergroot. Voor het overige moet je je maar verdiepen in de andere trekken van zijn karakter: zijn paranoia en zijn grootheidswaan.

De eerste vraag is of Chávez gek is of niet. Volgens Néstor Marchant , preses van de Argentijnse orde van psychiaters, verklaard tijdens een interview met “La Noche”, is de president van Venezuala niet geest gestoord. Wat een gek doet is misschien gekkenwerk, maar het valt vaak niet onder de classificatie “gestoord”. Waar je het zou moeten plaatsen is in de min of meer lichtere persoonlijkheidsafwijkingen.

Een van de laatste trekjes is die van de paranoia. Dit zou er op kunnen duiden dat Chávez werkelijk gelooft dat de verenigde staten hem zullen aanvallen door Colombia als platform te gebruiken, een land dat op dat moment medeplichtig is, in een dergelijke operatie. Deze redenering is duidelijk absurd.

In Colombia komt het bij niemand in zijn verbeelding op om noch Venezuela aan te vallen, noch om als speerpunt van welke mogendheid dan ook te dienen. Bovendien, zoals men tot vervelens toe al gezegd heeft, hoeven de Verenigde Staten als ze willen optreden tegen Venezuela niet door Colombia heen te gaan. Ze hebben de vierde vloot in de Caraïbische zee liggen en hebben dichtbij basissen in Curaçao en Miami waarvandaan het Zuidelijk Commando opereert.

Aan de andere kant, bevat de oorlogstaal van Chávez tegen de VS meer retoriek dan actie. Venezuela zou economisch niet kunnen overleven zonder zijn petroleum aan dat land te verkopen temeer daar het zware zwavelhoudende aardolie betreft die men alleen geraffineerd kan krijgen in VS. En dat laatste land heeft de olie van Chávez nodig omdat het acht procent van zijn behoefte dekt, een hoeveelheid die niet te veronachtzamen is voor deze economische wereldmacht. Voor het overige, ondanks de sfeer verpesting tegen het imperium, is het een waarheid als een koe dat zowel Chávez als Obama niet op de oliepompslang willen staan om dicht te nijpen, omdat de een de ander nodig heeft.

Een ander element dat tegen de paranoïde theorieën van Chávez ingaat is de vervanging in de VS van George W. Bush door Barack Obama. De eerste was de belichaming van het yankee imperialisme dat in staat was om voor wat voor reden dan ook een vermeende kruistocht tegen het terrorisme te voeren. Deze politiek liep duidelijk fout en liet de VS verzanden in een serie van onwinbare en uitzichtloze oorlogen zowel in Irak als Afghanistan, wat neerkomt op twee Vietnams tegelijkertijd. En alsof dat nog niks was hoe deze invasies het moslim extremisme hebben verergerd, is er nu een heilige oorlog tegen het westen in uitgemond , waarvan het epicentrum zich nu heeft verplaatst naar Yemen, een land waar Wachington nu zijn handen aan moet vuilmaken met te interveniëren en te proberen Al-Qaeda daar te neutraliseren. Tegenover deze nieuwe realiteiten, die beloven alle energie en bronnen van de Obama-regering op te eisen, is het enige dat hen niet interesseert, nog een front te moeten openen en hun achtertuin met onvoorzienbare consequenties. Bovendien wordt in het land van Uncle Sam de heer Chávez meer als een caudillo van een bananen-republiek met een schroefje los dan als een bedreiging van de nationale veiligheid van wat hij het “imperium” noemt , gezien.

Om eerlijk te blijven, moet je erkennen dat alhoewel een interventie van de yankees in de huidige omstandigheden erg onwaarschijnlijk is, dat in het verleden niet het geval was. De VS hebben menigmaal politiek, economisch of militair opgetreden wanneer er op het continent uitbraken van rebellie waren zoals die van Chávez. Zo gebeurde dat in de Varkensbaai op Cuba, Met het wippen van de Arbenz in Guatamala, met Allende in Chili, met de invasie in Grenada en met de greep tegen Noriega in Panama, dit gebeurde toen de VS een werkelijk imperium vormden en was er de dreiging van het communisme op de achtergrond.

Vandaag de dag is de Berlijnse muur gevallen, de koude oorlog is beëindigd en het communisme heeft afgedaan als reële mogelijkheid. Overigens, zoals de oorlog tegen Al-Qaeda een zekere legitimiteit heeft, heeft die tegen het Bolivaristisch socialisme die niet. Opdat zich een waarlijk gewapend conflict tussen de VS en Venezuela kan ontwikkelen is het nodig dat Chávez ze rechtuit zegt dat hij zich met hulp van Iran nucleair wil gaan ontwikkelen.

Als we uitsluiten dat de VS of Colombia Venezuela aanvallen, blijft er over om te omschrijven of het mogelijk is of Venezuela Colombia aanvalt. Het is juist nu in dit aspect waarin megalomanie en grootheidswaan die Hugo Chávez karakteriseren, een rol speelt. Er is geen twijfel aan dat zijn Bolivariaanse project expansionistisch is. Met zijn chequeboekje heeft hij zich tot aan de tanden toe bewapend door meer dan 5 miljard dollar uit te schrijven aan vliegtuigen, onderzeeërs, tanks en wat dan nog, met de verontschuldigende theorie dat dit uitsluitend ter verdediging van de Bolivariaanse revolutie is. De geschiedenis heeft echter al vaak gedemonstreerd dat aanschaf eindigde met het gebruik ervan. En omdat de yankee invasie niet staat te gebeuren blijft als enige mogelijke doelwit
in dit scenario Colombia over, omdat noch Brazilië noch Guyana in de kijker liggen.

Met datzelfde chequeboekje koloniseerde hij al Bolivia en Nicaragua en neutraliseerde hij vele landen van het continent die alhoewel ze hem niet openlijk volgen hem ook niet zouden bekritiseren. Recentelijk verloor hij wel de slag met Honduras en Ecuador evolueerde van onvoorwaardelijk volgeling naar sympathisant.
Maar deze tegenslagen betekenen niet dat het project om het socialisme van de eenentwintigste eeuw aan zuid Amerika op te leggen in de archieven kan. Chávez beschouwt zich als de reïncarnatie van Simon Bolivar en zijn werk toneel is niet een land maar een heel continent. Zoals de politicoloog Alejandro Reyes bevestigd: “De Bolivariaanse revolutie is de persoonlijke en eenzijdige oorlog van Hugo Chávez om Latijns-Amerika te bevrijden van de tirannie van de oligarchieën van lakeien van de VS.. Zijn obsessie is om de tweede onafhankelijkheidsoorlog van Latijns-Amerika te voeren”. En het belangrijkste obstakel dat hij op dit moment tijdens de realisering van deze droom tegenkomt is Colombia. Volgens Fernando Ochoa Antich, ex minister van Defensie van Venezuela, heeft “Colombia in zijn greep krijgen een uitzonderlijke betekenis voor de Bolivariaanse revolutie, omdat het hem toestaat een geopolitieke ruimte in Latijns-Amerika te consolideren, die van vitaal belang is voor zijn ideologisch project en het handelingspotentieel van het regime in het continent en de wereld versterkt”. De regering van de centrum rechtse Álvaro Uribe en zijn alliantie met de VS vormen het belangrijkste alternatief tegen het chavistische socialisme, daarom is het dat dit land in het vizier ligt.

Maar binnen deze achtergronden heb je andere overwegingen. In Venezuela heeft altijd al een grote gevoeligheid geheerst tegenover het nationaal territorium en de grenzen. Terwijl Colombia geen pijnlijke wonden in zijn ziel heeft , dat zich uit in onverschilligheid en ignorantie, waarbij het thema alleen door specialisten op het ministerie van buitenlandse zaken wordt behandeld, is het in Venezuela onderwerp van nationaal geweten en alle geschiedenisboeken die de kinderen in dit land bestuderen bevatten het concept van de territoria onder dispuut.

Het onderwerp is ook al door andere personages eigengemaakt waaronder Rafael Caldera , die ze als strijdpaard genomen hebben door zijn politieke carrière vooruit te helpen. Aan onze buren doet vooral het verlies van Guyana Esequiba pijn en ze kunnen zich ook niet vinden in de gebeurtenissen rond het verdrag van Pombo- Michelena dat in 1833 werd getekend. Dit verdrag beschrijft de ontbinding van la Gran Colombia en het verleende stukken van La Guajira, Arauca en Vichada aan Venezuela, maar het verdrag werd niet geaccepteerd door Venezuela dat nog meer wilde en het verdrag kreeg daardoor geen geldigheid. Jaren later loste de koningin van spanje María Cristina de discussie op met het aannemen van nieuwe territoriale afbakeningen die veel gunstiger waren voor Colombia. Maar het is zonder twijfel een gevoelige zaak die zich bewijst tot in de grondwet van Venezuela waarin het historisch wordt omschreven dat de omlijning moeten zijn gebaseerd op dat van de Capitanía General van Venezuela van 1811, het bewuste territorium dat men tegenwoordig als grondgebied claimt, er is dus een herenigingsgedachte op het gebied van territoriale aanspraken.

Dat de Venezuelaanse regering een gewapend conflict met Colombia heeft overwogen, hetzij uit defensieve of door territoriale verovering gemotiveerd, lijdt geen enkele twijfel. Chávez zelf heeft dat voor zijn generaals in redevoeringen gezegd indien het zover zou komen. Er bestaan ook militaire trainingen die gelieerd zijn aan een mogelijke invasie van Colombia.

Het Plan Guaicaipuro , dat een van deze scenarios klaarmaakt voor het bolivariaanse leger, beweegt een samenwerkings project om Colombia aan te vallen vanuit drie landen op hetzelfde moment: Venezuela, Ecuador en Nicaragua. De eersten vallen binnen via La Guajira, Ecaudor vanuit het zuiden en Nicaragua via de Caraïbische kusten met het doel Bogota te omsingelen. De Farc zou voor zijn part in het plan een voorlopige regering vormen en zo de weg openen voor de revolutie op het continent.

In de oorlogssimulatie worden er geen concrete namen gegeven aan deze landen maar het is duidelijk op de kaarten en aan de omschrijvingen om wie en wat het handelt. Pasgeleden werd het Plan Guaicaipuro op internet gezet, maar gezien de delicate inhoud kort daarna weer weggehaald. Bovendien zijn de omstandigheden veranderd en is het Ecuador van vandaag niet meer automatisch een militaire geallieerde van Venezuela.
In ieder geval, ondanks dat alle landen samen militaire trainingen houden met hypothetische scenario's is dit plan veel concreter, agressiever en maakt ongerust omdat willekeurig welk oorlogsspel zou kunnen zijn uitgewerkt tegen de Colombiaanse regering. Bovendien is er rekening mee te houden dat Hugo Chávez in het verleden al gedemonstreerd heeft geweld te kunnen gebruiken, zoals hij deed met de poging tot staatsgreep in verleden tegen de regering van Carlos Andrés Pérez die resulteerde in 50 doden en zijn gevangenschap. Deze voorgeschiedenis geeft een duidelijke illustratie dat Chávez geen last zou hebben van trillende handen.

In de voorgaande jaren beschouwde de Colombiaanse regering de zaken als dat van een hond die blaft en niet zal bijten, maar nu begint ze er rekening mee te houden met dat hij dat wel zou kunnen doen. Dit nieuwe scenario laat maar twee verdedigings mogelijkheden open: of meegaan op het pad van bewapening of het versterken van de alliantie met de VS. Omdat rekening moet worden gehouden met de oorlog tegen binnenlandse subversieve groepen is gekozen voor het laatste alternatief. Dit is in feite de oorsprong van de huidige presentie van Amerikaanse troepen in zeven Colombiaanse militaire basissen.

Het akkoord tussen de VS en Colombia hierover is in feite symbolisch en het ontbreekt aan elke militair belang. Het totaal aantal gringo soldaten dat in het verleden is afgesproken tussen de landen blijft op maximaal 800 gehouden. Het is nog niet zeker of dit aantal zal worden gehaald. Dit cijfer is militair gezien ridicuul insignificant als je bedenkt dat de VS basissen aanhoud in vele landen zoals Griekenland, Italie en Duitsland waar het aantal Noord-Amerikaanse soldaten per basis meer dan 10.000 bedraagt. In geen enkele van deze landen wordt er gezegd dat men de nationale soevereiniteit heeft opgeofferd noch dat men zich heeft overgegeven aan het imperium.

Door slechte communicatie door een deel van de regering en omdat het land zich in een verkiezings periode bevindt, wordt het debat over dit thema vervormd. Dit heeft een interpretatie grond doen vatten dat het om een open uitnodiging aan het yankee leger gaat, terwijl het enkel om een aanpassing van een lopend militair akkoord ging. De regering van Uribe zag duidelijk in dat deze aanpassing noodzakelijk was om de oorlog tegen guerilla en drugs smokkel op te voeren. Dit is geen leugen, maar het is wel een halve waarheid. De andere helft van de waarheid in deze geschiedenis die nooit openlijk zal worden geventileerd, is dat het gaat om een afweermechanisme tegenover een mogelijke dwaasheid van Chávez Deze weet dit al en daarom is hij 'cargado de tigre' , belast met een tijger.

Maar toch, afweer is geen agressie en deze buitenlandse soldaten hebben niet als doel noch om Chávez aan te vallen noch om te dienen als speerpunt voor wat het imperium hen opdraagt, hun enige functie is duidelijk maken dat diegene die deze basissen bombardeert en Noord-Amerikanen dood maakt af te rekenen heeft met de regering van de VS.

Maar nog steeds zijn de kansen op een oorlog tussen Venezuela en Colombia gering. 80 Procent van de Venezolanen beschouwen deze optie als absurd volgens de laatste omvragingen. De militairen willen het evenmin, met Chávez zijn ze in feite meeregerend en controleren de economie van het land. Dit heeft de corruptie omhoog doen schieten en voor een willekeurige kolonel is het zeker profijtelijker om zich te verrijken dan om op veldtocht te gaan. Een oorlog die tussen haakjes zou kunnen eindigen met de val van Chávez , zoals gebeurde met Leopoldo Galtieri in Argentinie toen hij de Falkland Eilanden binnenviel en daarmee de oorlog aan Engeland verklaarde, of denk aan aan Sadam Husein, hoe die Uncle Sam uitdaagde.

Een ander probleem dat Chávez zou kunnen krijgen als hij de oorlog zou uitroepen, is dat het niet duidelijk is met welk doel dat is. Hij zou de territoriale opeising van La Guajira kunnen aanvoeren, gebaseerd op historische tegenwerkingen, maar vele landen in de wereld kennen dergelijke gevoelens en men valt niet onmiddellijk terug op de kogel om dergelijke problemen op te lossen. De Mexicanen verloren Californië en Texas aan de VS en alhoewel hen dit niet goed beviel kwamen ze deze realiteit te boven. Hetzelfde gebeurde met Ecuador met de Amazone regio die nu onder controle van Peru staat of aan Bolivia dat zijn toegang naar zee verloor als gevolg van de Pacifische oorlog met Chili, Of Guatamala met Belize of niet eens zo ver weg, met Colombia en Panama. En bij vraagstukken betreffende de grenzen moet men beter de leuze van de wereld van de handel gebruiken, dat een slechte overeenkomst beter is dan een goede rechtszaak.

Daar een territoriale opeising als oorlogsargument weinig waarschijnlijk is, zou het enige doel dat Chávez kan bedenken , de Colombiaanse regering in meervoudige oorlogen gelijktijdig extern en met het Farc storten die ze dan niet niet zou kunnen beheersen, waardoor ze zou instorten en er een regering met Alfonso Cano en el 'Mono Jojoy' zou kunnen worden gevormd. Er is geen twijfel aan dat het vooral dit is, dat hem aantrekt en zijn sympathieën voor de Farc zijn na de vondst van de computer van 'Raul Reyes' aan geen enkele twijfel meer onderhevig.

Een overwinning van het Farc zoals die van Fidel Castro in Cuba in 1959 zou een sprookje zijn alleen vergelijkbaar met de film Avatar. Voor het overige , zolang het niet om de macht over La Guajira gaat en niet gaat over hoe de Farc binnen het Casa Nariño te brengen is, niet te begrijpen van wat Chávez verder nog beweegt . Er bestaat gewoonweg geen logische reden om de oorlog te verklaren aan Colombia. Het ernstige is dat veel oorlogen uit de geschiedenis niet rationeel te verklaren waren en dat is werkelijk verontrustend .

Vertaling :renevers


Groet
Alpha

Blogarchief